ใครเคยเจอผีในโรงหนังมาบ้าง ผีพวกนี้น่ากลัวมากอ่ะ
ถ้าจับมาแบ่งแล้ว มี 13 ตัวด้วยกัน

1. ผีแม่ลูกอ่อน
สวมวิญญาณผีไทยยอดฮิตอย่างนางนากกระเตงลูกอ่อนเข้าไปดูหนังด้วย หนังที่เหมาะสมควรจะเป็นหนังการ์ตูน รองลงมา เป็นหนังแอ๊คชั่น หนังที่ไม่เหมาะคือ หนัง ดราม่า คิดดูดิ กำลังซึ้งๆ มีเสียงเด็กแหกปากร้องไห้ขึ้นมาละก็… เซ็งสุดๆ อยากจะหันไปตบกบาลเด็ก

2. ผีขนม
เวลาที่เข้ามาใกล้ๆ จะได้ยินเสียงกรอบๆ แกรบๆ ตลอดเวลา ตามด้วยเสียง เคี้ยวอย่างเกรงใจ แต่มันก้อมีเสียงเล็ดลอดออกมาอยู่ดี เวลาที่เจอผี ประเภทนี้ … กูหิวววววววว

3. ผีมือถือ
สันนิษฐานว่าเสียชีวิตขณะคุยโทรศัพท์อยู่ วิญญาณจึงวนเวียนอยู่กับ โทรศัพท์

4. ผีถุงเท้าเหม็น
ว่ากันตามเหตุผลทางการแพทย์แล้วเมื่อแบคทีเรียทำปฏิกิริยากับเหงื่อ จะทำให้เกิดสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ แต่ว่าถ้าไม่ถอดรองเท้า กลิ่นก็ไม่รบกวนใคร

5. ผีขายาวววว
เวลาหลอกจะใช้เข่ามากระแทกเบาะเบาๆ เป็นจังหวะ ถ้าไม่ค่อยดุก็จะดัน 2-3 ครั้ง ถ้าดุมากๆ ก็จะดันตลอดเรื่อง

6. ผีคู่รัก
มากันสองคน กระซิบกระซาบคุยกันตลอดเรื่อง เห็นคุยกันดีๆ ตอนต้นเรื่อง พอกลางๆเรื่อง เสียงชักดังขึ้น ตอนท้ายเรื่องบางทีกลายเป็น ผีคู่ร้างเลิกกันซะได้

7. ผีฝรั่ง
พวกนี้ทักษะทางภาษาอังกฤษดีเลิศ จะนิยมหัวเราะดักก่อนใครเวลาที่มีมุกขำๆ ที่ซับไตเติ้ลยังไม่ขึ้นมา บางที ไม่ใช่มุก ผีฝรั่งก็อายไปตามระเบียบ

8. ผีตายช้า
ก็เลยมาสายมักเข้ามาตอนที่กำลังลุ้นๆหรือตื่นเต้น

9. ผีวัย Teen
มักจะเข้ามาเป็นกลุ่ม เหมือนไม่ได้เจอกันนาน และมองไม่เห็นคนอื่นๆ เหมือนโลกนี้มีแต่พวกเรา ทั้งเมาท์ ทั้งคิกคัก ทั้งๆที่เป็นหนังเศร้า บางทีก็มีผีโทรศัพท์เข้ามาปะปน

10. ผีหัวโต
เป็นผีนิสัยดี ไม่ได้หลอกหลอนใครทั้งสิ้น แต่ว่าบังเอิญหัวโต หัวก็เลยไปบังซับไตเติ้ลโดยไม่ตั้งใจ ถ้าเจอผีประเภทนี้ให้เรียกผีฝรั่ง มาช่วย จะทำให้ดูหนังได้รู้เรื่องขึ้น

11. ผีเจ้า(ผิด)ที่
ชอบนั่งผิดที่เป็นประจำ หนักๆเข้าผิดโรงเลยก้อมี

12. ผีสงสัย
ถามทุกอย่างในเรื่อง เช่น .. นั่นใครอ่ะ ?? อ้าว ! ทำไมเป็นงี้อ่ะ ?? พระเอกตายไหม ??
ใครฆ่าวะ ?? ฯลฯ

13. ผีตอบ
จะตอบทุกคำถามของผีสงสัย ผิดถูกว่ากันอีกที แต่ต้องตอบไว้ก่อนพ่อสอนไว้ บางทีผีสงสัยไม่ได้ถามก็ชิงตอบก่อนซะแล้ว กลายร่างเป็นผีพากษ์ ในกรณีที่ดูมาแล้วไม่ต่ำกว่า 1 ครั้ง อาถรรพ์แรงจิงๆ

ที่มา http://jandsa.exteen.com/20050513/entry

โดนจริง ๆ โดนมากมาย 555

เพื่อน ๆ บอกผมว่า
ทำไมคุณดูหน้าตาไม่ค่อยฉลาด แต่เรียนเก่งจังวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้ขยันแล้วก็ตั้งใจเรียน

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมพอคุณมีตังค์ คุณชอบเอาไปทำบุญ แจกเด็ก เลี้ยงพระวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้รู้จักแบ่งปันคนอื่น ถึงเราจะมีตังค์น้อย แต่ก็มีคนอื่นที่เขาลำบากกว่าเรา

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมคุณชอบเล่นกีฬา เล่นเป็นหลายอย่าง แล้วไม่เคยเห็นคุณป่วยนอนโรงพยาบาลเลยวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้กูออกกำลังกาย จะได้แข็งแรง ไม่เจ็บ ไม่ป่วยง่าย ๆ เพราะเรามีตังค์น้อย เจ็บป่วยจะลำบาก

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมคุณอารมณ์ดี ไม่เครียด ไม่โกรธใครบ้างเลยหรือไงวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้เป็นคนอารมณ์ดี ทำให้คนที่อยู่ใกล้เรามีความสุข แล้วจะสบายใจกันทุกคน

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมคุณพูดกับคนอื่น ดูสุภาพ อ่อนน้อม ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นลุงแก่ ๆ เป็นเด็กเสริฟอาหาร
หรือแม้แต่ขอทานที่คุณให้เศษตังค์แล้วเขาอวยพรให้คุณ ทำไมคุณต้องขอบคุณขอทานวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้พูดดี ๆ กับทุกคน ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เราพูดดี ๆ กับเขา เขาก็จะได้พูดดี ๆ กับเรา

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมพี่ ๆ น้อง ๆ คุณตั้งหลายคน ทำไมรักใคร่กันดี ไม่เคยทะเลาะกันเลยวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้พี่น้องรักกันทุกคน เพราะหมากับแมวที่อยู่บ้านเดียวกัน มันยังรักกันได้
ทำไมพี่น้องกัน จะรักกันไม่ได้

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมคุณถึงรักชาติ รักแผ่นดิน รักในหลวง มากมายนักวะ
ผมบอกเพื่อนว่า
แม่กูสอน ให้กูสำนึกถึงบุญคุณของแผ่นดิน บุญคุณของพระมหากษัติรย์ ทุกพระองค์
แม่กูสอน ให้กูรู้จักคำว่า จงรักภักดี ตั้งแต่กูยังไม่รู้ความหมาย จนทุกวันนี้ กูรู้แล้วว่า
คำว่า จงรักภักดี นั้น ยิ่งใหญ่เพียงใด

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมแม่คุณถึงสอนอะไรคุณมากมายจังเลยวะ
ผมบอกเพื่อนว่า
ที่กูเป็นกูอยู่จนทุกวันนี้ ก็เพราะ ” แม่กูสอน ”
แม่กูสอนอะไร กูทำตามแม่กูสอนทุกอย่าง
มีอย่างเดียวที่แม่กูไม่ได้สอน แต่กูทำ แล้วกูทำมาตั้งแต่เด็กแล้ว
แม่กูไม่ได้สอนให้รักแม่ แต่……กูรักแม่ว่ะ

ใครไม่รัก……….กูรัก

ผมรักแม่ครับ

หลังจากที่แต่งงานมาได้ 21 ปี
ผมก็ค้นพบวิธีใหม่ในการทำให้ความรักสดใสมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ
เพราะวันหนึ่งภรรยาผมบอกว่า ผมต้องออกเดทกับผู้หญิงคนหนึ่ง
มันเป็นไอเดียของเธอล้วนๆจริงๆนะ

“ฉันรู้ว่าคุณรักเธอ” ภรรยาผมว่า
“แต่ผมรักคุณนี่” ผมเถียง
“ฉันรู้ค่ะ แต่คุณก็รักเธอคนนี้ ด้วยเหมือนกัน”

ผู้หญิงคนนั้นที่ภรรยา อยากให้ผมไปหา คือ

แม่ของผมเอง ซึ่งเป็นหม้ายมา 19 ปี แล้ว
เนื่องจากงานที่รัดตัวและต้องดูแลลูกๆ
ทำให้ผมไปเยี่ยมแม่เพียงบางครั้งบางคราวเท่านั้น
วันที่ผมโทรไปหาแม่เพื่อชวนท่านออกไปทานข้าวเย็นและดูหนัง
แม่ถาม ว่า “มีอะไรหรือ? ลูกสบายดีรึ เปล่า? ”

แม่ผมเป็นผู้หญิงประเภทที่คิด ว่าการที่คนโทรมาหากลางดึก
หรือเชิญอย่างกระทันหัน หมายความว่ามีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้น

ผมตอบแม่ว่า “ผมว่าดีออกถ้าเราได้ใช้เวลากันตามลำพัง สองคนแม่ลูกบ้าง”
แม่นิ่งคิดไปครู่ หนึ่ง แล้วตอบว่า ” แม่ยินดีมากเลย จ้ะ ”

เย็นวันศุกร์หลังเลิกงาน ผมขับรถ ไปรับแม่ที่บ้าน ผมรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
เมื่อผมไปถึงบ้านแม่ ผมก็สังเกตได้ว่า แม่เองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน
แม่สวมเสื้อโค้ทนั่งรอผมอยู่ในบ้านเรียบร้อยแล้ว

แม่ม้วนผมแล้วสวมชุดที่แม่ใส่ในวันฉลองครบรอบการแต่งงานครั้งสุดท้าย
พลางยิ้มรับผมด้วยใบหน้าที่แจ่มใสราวกับทูตสวรรค์
“แม่บอกเพื่อนๆว่าแม่จะออกไป เที่ยวกับลูกชายพวกเขาประทับใจกันใหญ่ ”

แม่พูดขณะที่กำลังก้าวขึ้นรถ “พวกเขารอฟังแทบไม่ไหวเลย”

เราไปภัตตาคารที่ถึงแม้จะไม่หรูหรา แต่ก็ดีเยี่ยมและบรรยากาศก็อบอุ่นสบายๆ มากๆ
แม่ควงแขนผมเดินราวกับว่าเป็น สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง
หลังจากที่เรานั่งลงเรียบร้อยแล้ว ผมต้องเป็นฝ่ายอ่านเมนูอาหาร
เพราะสายตาของแม่อ่านได้เพียงตัวหนังสือตัวใหญ่ๆเท่านั้น

เมื่อผมอ่าน เมนูอองเทรไปได้เพียงครึ่ง ผมเงยขึ้น
มองเห็นแม่กำลังมองดูผมอยู่ด้วยรอยยิ้มระลึกถึงความหลัง
“ตอนที่ลูกยังเล็กนั้น แม่ต้องเป็นคนอ่านเมนูให้ลูกฟัง” แม่ว่า
“งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่ผมจะผลัดเวรให้แม่นั่งฟังสบายๆบ้าง” ผมตอบ

ในระหว่างมื้ออาหารนั้น
เราคุยกันอย่างถูกคอ-ไม่ใช่เรื่องราวพิเศษอะไร-เพียงแต่สลับกันถามว่าชีวิตของเรา
เป็นยังไง ทำอะไรที่ไหนมาบ้าง เราคุยกันสนุกมากจนไปดูหนังไม่ทัน

เมื่อผมไปส่งแม่ที่บ้าน แม่พูด ว่า
“แล้วแม่จะออกไปเที่ยวกับลูกอีกนะ แต่คราวนี้ลูกต้องยอม ให้แม่เป็นเจ้าภาพนะจ๊ะ”
ผมตอบ ตกลง

“ดินเน่อร์เป็นยังไงบ้าง?” ภรรยาถามเมื่อผมกลับถึงบ้าน
“ดีเยี่ยมกว่าที่ผมคิดไว้มากเลย” ผมตอบ

ไม่กี่วันต่อมา
แม่ผมเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน
มันเกิดขึ้นกระทันหันมากจนผมช่วยอะไรไม่ทันเลย

หลายวันต่อมา
ผมได้รับจดหมายพร้อมใบเสร็จจากภัตตาคารที่ผมกับแม่เคยไป
มีโน๊ตเล็กๆแนบมาด้วย ว่า

“แม่จ่ายค่าอาหารชุดนี้เรียบร้อยแล้ว แม่รู้อยู่แล้วว่าแม่คงไปไม่ได้
แต่อย่างไรก็ตามแม่ก็จ่ายสำหรับสองคน คือลูกกับภรรยา
ลูกคงเดาไม่ถูกหรอกว่าวันนั้นมีความหมายต่อ แม่มากแค่ไหน
รักลูกจ้ะ ”

วินาทีนั้น ผมเข้าใจถึงความสำคัญของการกล่าวคำว่า ” รัก” ต่อคนที่เรารัก

ในช่วงเวลาที่เค้าต้องการมัน

ไม่มีอะไรสำคัญมากไปกว่า ครอบครัวของคุณ
จงให้เวลากับพวกเค้าในเวลาที่พวกเค้าต้องการคุณ
เพราะสิ่งเหล่านี้ ไม่อาจผลัดวันประกันพรุ่งได้

บางคนบอกว่า หลังจากที่คุณคลอดบุตรแล้วต้องใช้เวลาราว 6 สัปดาห์จึงจะคืนสู่สภาพเดิม
คนนั้นไม่รู้ว่าหลังจากที่คุณได้เป็นแม่คนแล้ว ไม่มีคำว่าคนเดิมอีกต่อไป

บางคนบอกว่า คนเราเรียนรู้การเป็นแม่ได้เองตามสัญชาติญาณ
คนนั้นไม่เคยพาลูกสามขวบไปซูเปอร์มาร์เกต

บางคนบอกว่า การเป็นแม่คนนั้นน่าเบื่อ
คนนั้นไม่เคยนั่งรถที่ลูกวัยรุ่นขับหลังจากที่ได้ใบขับขี่มาหมาดๆ

บางคนบอกว่า ถ้าคุณเป็น คนดี ลูกออกมาก็จะดีเอง
คนนั้นนึกว่าเด็กคลอดออกมาพร้อมกับคู่มือการใช้และใบรับประกัน

บางคนบอกว่า แม่ที่ดีไม่ควรขึ้นเสียงกับลูก
คนนั้นไม่เคยเปิดประตูหลังบ้านออกมาทันได้เห็นลูกหวดลูกกอล์ฟ

เข้าใส่หน้าต่างครัวของเพื่อนบ้านพอดิบพอดี

บางคนบอกว่า การเป็นแม่คนนั้นไม่ต้องมีการศึกษาก็ได้
คนนั้นไม่เคยช่วยลูกประถมสี่ทำการบ้านเลข

บางคนบอกว่า แม่รักลูกคนที่ห้าไม่เท่าลูกคนแรก
คนนั้นไม่เคยมีลูกห้าคน

บางคนบอกว่า ช่วงที่ยากที่สุดของการเป็นแม่คือตอนเลี้ยงและตอนคลอด
คนนั้นไม่เคยยืนดูลูกขึ้นรถเมลไปโรงเรียนอนุบาลวันแรก
หรือขึ้นเครื่องบินไปบู๊ทแคมป์ของทหาร

บางคนบอกว่า งานของแม่นั้น หมูๆ ปิดตาสองข้างหรือมัดมือไว้ข้างหนึ่งก็ยังไหว
คนนั้นไม่เคยสอนการออกเดินขายคุ๊กกี้ให้กับเหล่ายุวนารี 7 คนที่กระจุ๊กกระจิ๊กคิกคักกันอยู่ตลอดเวลา

บางคนบอกว่า แม่เลิกกังวลได้แล้วหลังจากที่ลูกแต่งงานออกเรือนไป
คนนั้นไม่รู้ว่าการแต่งงาน คือการนำลูกชายหรือลูกสาวคนใหม่เข้ามาอยู่ในสายใยใจของแม่

บางคนบอกว่างานของแม่สิ้นสุดลง เมื่อลูกคนสุดท้ายออกจากบ้านไป
คนนั้นไม่เคยมีหลานยาย หรือ หลานย่า

บางคนบอกว่า แม่รู้ดีอยู่แล้วว่าคุณรักท่านเพราะงั้นไม่ต้องบอกท่านก็ได้
คนนั้นไม่เคยเป็นแม่ คน

ถึงทุกคนที่เป็น “แม่” และทุกคนที่มี “แม่”

ถึง ลูกรัก

จดหมายฉบับนี้ แม่ต้องขอโทษลูกจริงๆ ที่แม่คงไม่สามารถ
เขียนให้แกอ่านจบพอดีกับที่แม่เขียนจบได้ เพราะคราวนี้น้องสาวแกใช้พิมพ์ดีด พิมพ์ให้
แกจะได้อ่านได้สะดวก แต่แม่เห็นน้องแกพิมพ์ช้าเหลือเกิน แม่พยายามถาม น้องแกก็บอกว่า
” กำลังพิมพ์ตัวบรรจงอยู่ ” แม่ก็เลยเข้าใจแล้วว่า พิมพ์ดีดถ้าไม่พิมพ์ตัวบรรจงมันจะไม่ค่อยสวยน่ะ
น้องแกนี่ก็ฉลาดดีเหมือนกันนะอีกเรื่องที่แม่ต้องเสียใจกับแกก็เรื่องหลานแกนั่นแหละ
มันดันเกิดมาเป็นผู้ชาย แกก็เลยต้องเป็นลุงเหมือนเพื่อนแก แต่แม่ว่าแม่ยิ่งกว่าแกนะ
เพราะตอนแรกแม่กะว่าคงได้เป็นยายคนซักที แต่นี่แม่ต้องมาเป็นตาแทน เฮ้อ…แม่น่ะเศร้ากว่าแกอีก

เกือบสุดท้ายแล้วเห็นแกบ่นว่าที่บ้านแกไม่ค่อยมีนาฬิกาดู แม่เลยซื้อส่งไปให้แก
แล้วป้าแกก็ฉลาดเหมือนเดิม เขาบอกว่าถ้าส่งถ่านไปด้วยมันจะแพงป้าแกเลยถอดถ่านออก
แต่ป้าแกก็รอบคอบนะกลัวว่าแกจะซื้อไม่ถูก เขาเลยส่งถ่านแบบเดียวกันนี้ไปให้แกอีกสองโหลน่ะ
อีกเรื่องคือแม่ทำที่อยู่แกหาย จดหมายฉบับนี้แม่เลยส่งไปที่สี่แยกไฟแดงหน้าบ้านแกแทน
ถ้าแกตอบมาก็ส่งที่อยู่มาให้แม่ใหม่ด้วยนะ

รัก

จาก แม่
ปล.ลืมบอกไปว่าตอนนี้ 17.59 น. แล้ว ถ้าแกได้รับนาฬิกาก็ตั้งให้ตรงด้วยนะ
แล้วพอ 18.00 ก็อย่าลืมเคารพธงชาติล่ะ

อ่านจดหมายจากแม่ ฉบับแรก คลิกที่นี่

มีแม่แบบนี้ก็ตลกดีนะ เหอะ ๆๆ

ลูกรัก …

แม่จะเขียนจดหมายนี้ช้าๆ น๊ะ เพราะแม่รู้ว่า แกน่ะ อ่านหนังสือไม่ค่อยเร็ว
ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่ที่บ้านเดิมแล้วนะลูก พ่อแกเขาอ่านหนังสือพิมพ์เจอ
เค้าบอกว่าอุบัติเหตุส่วนใหญ่จะเกิดในบ้านตัวเอง 45 %
ดังนั้น พวกเราจึงย้ายบ้านมาเช่าเขาอยู่ไง รอบคอบดีมั๊ยล่ะ
เออ..แต่แม่ส่งที่อยู่ใหม่ให้แกไม่ได้หรอกน๊ะ
เพราะคุณคนเช่าคนก่อนมันเอาป้ายเลขที่บ้านไปด้วย
สงสัยมันคงจะเอาไปติดบ้านหลังใหม่พวกมัน
อ้อ.. บ้านนี้มีเครื่องซักผ้าด้วยนะ แต่เครื่องแบบนี้มันเสียอยู่อย่างเดียว
สงสัยถังมันรั่วน่ะลูก ใส่น้ำทีไรมันไหลออกทางท่อข้างหลังทุกที
ใส่น้ำเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม แม่เลยหันมาใช้กาละมังเหมือนเดิม
ที่นี่อากาศดีนะลูก ฝนตกแค่อาทิตย์ละสองครั้งเอง
ครั้งละสามวัน กับครั้งละสี่วัน
อ้อ ….
เสื้อแจ็กเก็ตที่แกอยากให้แม่ส่งไปให้น่ะ กระดุมมันเป็นเหล็กน๊ะลูก หนักมาก
เวลาส่งไปก็จะเสียตังค์เยอะ ดีที่ป้าแกเขาฉลาด เขาก็เลยเลาะกระดุมออกหมด
ถ้าแกอยากใส่ก็เย็บกระดุมเอาเองน๊ะ แม่เอากระดุมใส่ถุงแนบมาพร้อมกับแจ็กเก็ตแล้ว
เออ….. น้องสาวแกเพิ่งคลอดลูกน๊ะเช้านี้ แม่ยังไม่รู้ว่าเป็นชาย หรือ หญิง
ดังนั้น แม่เลยบอกไม่ได้ว่าแกจะได้เป็นป้าหรือเป็นลุง

ป.ล. แม่กะจะส่งเงินให้แกอยู่พอดี แต่แม่ดันปิดซองจดหมายแล้วน่ะสิ…..ลืม

รัก…จาก แม่

อ่านจดหมายจากแม่ ฉบับที่ 2 คลิกที่นี่

แม่ใครเนี่ย ตลกจัง ดูซื่อ ๆ จัง