ใครเคยเจอผีในโรงหนังมาบ้าง ผีพวกนี้น่ากลัวมากอ่ะ
ถ้าจับมาแบ่งแล้ว มี 13 ตัวด้วยกัน

1. ผีแม่ลูกอ่อน
สวมวิญญาณผีไทยยอดฮิตอย่างนางนากกระเตงลูกอ่อนเข้าไปดูหนังด้วย หนังที่เหมาะสมควรจะเป็นหนังการ์ตูน รองลงมา เป็นหนังแอ๊คชั่น หนังที่ไม่เหมาะคือ หนัง ดราม่า คิดดูดิ กำลังซึ้งๆ มีเสียงเด็กแหกปากร้องไห้ขึ้นมาละก็… เซ็งสุดๆ อยากจะหันไปตบกบาลเด็ก

2. ผีขนม
เวลาที่เข้ามาใกล้ๆ จะได้ยินเสียงกรอบๆ แกรบๆ ตลอดเวลา ตามด้วยเสียง เคี้ยวอย่างเกรงใจ แต่มันก้อมีเสียงเล็ดลอดออกมาอยู่ดี เวลาที่เจอผี ประเภทนี้ … กูหิวววววววว

3. ผีมือถือ
สันนิษฐานว่าเสียชีวิตขณะคุยโทรศัพท์อยู่ วิญญาณจึงวนเวียนอยู่กับ โทรศัพท์

4. ผีถุงเท้าเหม็น
ว่ากันตามเหตุผลทางการแพทย์แล้วเมื่อแบคทีเรียทำปฏิกิริยากับเหงื่อ จะทำให้เกิดสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ แต่ว่าถ้าไม่ถอดรองเท้า กลิ่นก็ไม่รบกวนใคร

5. ผีขายาวววว
เวลาหลอกจะใช้เข่ามากระแทกเบาะเบาๆ เป็นจังหวะ ถ้าไม่ค่อยดุก็จะดัน 2-3 ครั้ง ถ้าดุมากๆ ก็จะดันตลอดเรื่อง

6. ผีคู่รัก
มากันสองคน กระซิบกระซาบคุยกันตลอดเรื่อง เห็นคุยกันดีๆ ตอนต้นเรื่อง พอกลางๆเรื่อง เสียงชักดังขึ้น ตอนท้ายเรื่องบางทีกลายเป็น ผีคู่ร้างเลิกกันซะได้

7. ผีฝรั่ง
พวกนี้ทักษะทางภาษาอังกฤษดีเลิศ จะนิยมหัวเราะดักก่อนใครเวลาที่มีมุกขำๆ ที่ซับไตเติ้ลยังไม่ขึ้นมา บางที ไม่ใช่มุก ผีฝรั่งก็อายไปตามระเบียบ

8. ผีตายช้า
ก็เลยมาสายมักเข้ามาตอนที่กำลังลุ้นๆหรือตื่นเต้น

9. ผีวัย Teen
มักจะเข้ามาเป็นกลุ่ม เหมือนไม่ได้เจอกันนาน และมองไม่เห็นคนอื่นๆ เหมือนโลกนี้มีแต่พวกเรา ทั้งเมาท์ ทั้งคิกคัก ทั้งๆที่เป็นหนังเศร้า บางทีก็มีผีโทรศัพท์เข้ามาปะปน

10. ผีหัวโต
เป็นผีนิสัยดี ไม่ได้หลอกหลอนใครทั้งสิ้น แต่ว่าบังเอิญหัวโต หัวก็เลยไปบังซับไตเติ้ลโดยไม่ตั้งใจ ถ้าเจอผีประเภทนี้ให้เรียกผีฝรั่ง มาช่วย จะทำให้ดูหนังได้รู้เรื่องขึ้น

11. ผีเจ้า(ผิด)ที่
ชอบนั่งผิดที่เป็นประจำ หนักๆเข้าผิดโรงเลยก้อมี

12. ผีสงสัย
ถามทุกอย่างในเรื่อง เช่น .. นั่นใครอ่ะ ?? อ้าว ! ทำไมเป็นงี้อ่ะ ?? พระเอกตายไหม ??
ใครฆ่าวะ ?? ฯลฯ

13. ผีตอบ
จะตอบทุกคำถามของผีสงสัย ผิดถูกว่ากันอีกที แต่ต้องตอบไว้ก่อนพ่อสอนไว้ บางทีผีสงสัยไม่ได้ถามก็ชิงตอบก่อนซะแล้ว กลายร่างเป็นผีพากษ์ ในกรณีที่ดูมาแล้วไม่ต่ำกว่า 1 ครั้ง อาถรรพ์แรงจิงๆ

ที่มา http://jandsa.exteen.com/20050513/entry

โดนจริง ๆ โดนมากมาย 555

1. สอบให้ได้เกรดเฉลี่ย 4.00 สักครั้งในชีวิตนักเรียน

2. บอกรักรุ่นน้องที่เราแอบรักมานาน แล้วชวนไปเที่ยวด้วยกัน > < ( ถ้าไม่มี ดูข้อ 2.1 )
2.1 บอกรักเพื่อนรุ่นเดียวกันที่เราแอบชอบอยู่ เพราะปีหน้าก็จะจบแล้วนะจ้ะ ( ถ้าไม่มี ดูข้อ 2.2 )
2.2 สารภาพ ความในใจเพื่อนร่วมห้องที่เราแอบชอบ ไม่ว่าเราจะรักเขาแบบไหน แล้วเขาเป็นเพศอะไรก็ตาม แต่ก็บอกความจริงในใจไม่เถอะ ถ้าไม่บอกออกไป โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันอาจไม่หวนมาตลอดชีวิต แล้วจะมานั่งนึกเสียใจทีหลังนะ (อันนี้เคยเกิดกับหลายๆ คนแล้ว)

3. โดดเรียนวิชาที่อาจารย์โหดสุดหิน สักครั้ง !!

4. พาเพื่อนๆ ทั้งหลายแล้วนำพวงมาลัย มาขอขมา อาจารย์ที่พร่ำสอนสักครั้ง

5. นัดกับเพื่อนๆ ทั้งห้องไปเที่ยวและถ่ายรูปเป็นที่ระลึกเอาไว้ เพราะอีกหน่อย เมื่อเราได้ไปในสถานที่แห่งนั้นอีกครั้ง ความทรงจำที่เราเคยมากับเพื่อนทั้งห้อง ไม่ว่าจะนานผ่านไป 1 2 3 5 10 ปีก็ยังอยู่ตรงนั้นตลอดไป

6. รีบเขียนเฟรนด์ชิพซะ !! ห้ามลืมเลยรู้มั้ย ข้อนี้ สำคัญมากๆ

7. ขึ้นไปนำร้องเพลงเคารพธง ชาติ หน้าเสาธงสักครั้ง / หรือออกไปพูดหน้าเสาธงว่า “ผมรักเพื่อนๆ คุณครูทุกคน และ รร.นี้ครับ” กล้าไหมล่ะ ?

8. ถ่ายรูปกับคนที่เราแอบ ปลื้มในวันจบการศึกษา งานปัจฉิม

9. รวมพลคน ม.6 ทำความสะอาด รร. ครั้งใหญ่สักครั้ง เป็นการตอบแทนก่อนจะจบจากโรงเรียนไป

10. ร้องเพลงเหล่านี้ กับเพื่อนๆสักครั้งก่อนจะอำลาจากกันไป (น้ำตาท่วม)
กว่าจะรัก ?XYZ (ซึ้งมากๆเพลงนี้) / หัวใจผูกกัน ? บอย / เราและนาย ? เสก โลโซ /
high school never end ? Bowling for Soup (ถ้าพวกอินเตอร์)

11. เก็บรวบรวมความทรงจำดีๆ ที่ได้รู้จักกับเพื่อน อาจารย์ รวมทั้งประสบการณ์ที่ได้จากโรงเรียนแห่งนี้ ที่ได้รู้จักบทเรียนต่างๆ ได้สุข ได้ทุกข์ หัวเราะ และ ร้องไห้ แล้วเก็บมันไว้ในหัวใจตลอดไป

ที่มา
http://blog.eduzones.com/racchidlom/28904

จะว่าไปแล้ว ผมพลาดไป 4 ข้อนะครับ เหอะ ๆ

คนนึงวิ่งตาม… อีกคนวิ่งหนี

คนนึงฟุ้งซ่าน… อีกคนไม่คิดแถมอึดอัด

คนนึงสนใจ ใส่ใจ ดูแล เป็นห่วง… อีกคนไม่เคยรู้สึกว่ามีค่า

คนนึงโทรไปแล้วหาเรื่องคุย… อีกคนรับสายแล้วหาเรื่องวาง

คนนึงอยากเจอนานๆทีก็ยังดี… อีกคนทำงาน ไม่ว่างอยากพัก

คนนึงคิดถึงอีกคน… แต่อีกคนแกล้งทำเป็นไม่รับรู้

คนนึงเพิ่งหยุดร้องไห้แล้วโทรหา… อีกคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงเปลี่ยนไป

บางครั้งคุณควรคิดย้อนกลับไปถึงคนที่เค้ารักและเป็นห่วงคุณบ้าง
อย่าทำเหมือนความรู้สึกและสิ่งดีๆ ที่เค้าทำให้คุณ
ไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรเลย

อย่าทำร้ายความรู้สึกของคนที่รักคุณ
ดูแลความรู้สึกของคนข้างๆคุณบ้าง
อย่าให้ความรู้สึกดีๆต้องจางหายไป… นะ

เพื่อน ๆ บอกผมว่า
ทำไมคุณดูหน้าตาไม่ค่อยฉลาด แต่เรียนเก่งจังวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้ขยันแล้วก็ตั้งใจเรียน

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมพอคุณมีตังค์ คุณชอบเอาไปทำบุญ แจกเด็ก เลี้ยงพระวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้รู้จักแบ่งปันคนอื่น ถึงเราจะมีตังค์น้อย แต่ก็มีคนอื่นที่เขาลำบากกว่าเรา

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมคุณชอบเล่นกีฬา เล่นเป็นหลายอย่าง แล้วไม่เคยเห็นคุณป่วยนอนโรงพยาบาลเลยวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้กูออกกำลังกาย จะได้แข็งแรง ไม่เจ็บ ไม่ป่วยง่าย ๆ เพราะเรามีตังค์น้อย เจ็บป่วยจะลำบาก

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมคุณอารมณ์ดี ไม่เครียด ไม่โกรธใครบ้างเลยหรือไงวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้เป็นคนอารมณ์ดี ทำให้คนที่อยู่ใกล้เรามีความสุข แล้วจะสบายใจกันทุกคน

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมคุณพูดกับคนอื่น ดูสุภาพ อ่อนน้อม ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นลุงแก่ ๆ เป็นเด็กเสริฟอาหาร
หรือแม้แต่ขอทานที่คุณให้เศษตังค์แล้วเขาอวยพรให้คุณ ทำไมคุณต้องขอบคุณขอทานวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้พูดดี ๆ กับทุกคน ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เราพูดดี ๆ กับเขา เขาก็จะได้พูดดี ๆ กับเรา

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมพี่ ๆ น้อง ๆ คุณตั้งหลายคน ทำไมรักใคร่กันดี ไม่เคยทะเลาะกันเลยวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า
แม่กูสอน ให้พี่น้องรักกันทุกคน เพราะหมากับแมวที่อยู่บ้านเดียวกัน มันยังรักกันได้
ทำไมพี่น้องกัน จะรักกันไม่ได้

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมคุณถึงรักชาติ รักแผ่นดิน รักในหลวง มากมายนักวะ
ผมบอกเพื่อนว่า
แม่กูสอน ให้กูสำนึกถึงบุญคุณของแผ่นดิน บุญคุณของพระมหากษัติรย์ ทุกพระองค์
แม่กูสอน ให้กูรู้จักคำว่า จงรักภักดี ตั้งแต่กูยังไม่รู้ความหมาย จนทุกวันนี้ กูรู้แล้วว่า
คำว่า จงรักภักดี นั้น ยิ่งใหญ่เพียงใด

เพื่อน ๆ ผมบอกว่า
ทำไมแม่คุณถึงสอนอะไรคุณมากมายจังเลยวะ
ผมบอกเพื่อนว่า
ที่กูเป็นกูอยู่จนทุกวันนี้ ก็เพราะ ” แม่กูสอน ”
แม่กูสอนอะไร กูทำตามแม่กูสอนทุกอย่าง
มีอย่างเดียวที่แม่กูไม่ได้สอน แต่กูทำ แล้วกูทำมาตั้งแต่เด็กแล้ว
แม่กูไม่ได้สอนให้รักแม่ แต่……กูรักแม่ว่ะ

ใครไม่รัก……….กูรัก

ผมรักแม่ครับ

หลังจากที่แต่งงานมาได้ 21 ปี
ผมก็ค้นพบวิธีใหม่ในการทำให้ความรักสดใสมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ
เพราะวันหนึ่งภรรยาผมบอกว่า ผมต้องออกเดทกับผู้หญิงคนหนึ่ง
มันเป็นไอเดียของเธอล้วนๆจริงๆนะ

“ฉันรู้ว่าคุณรักเธอ” ภรรยาผมว่า
“แต่ผมรักคุณนี่” ผมเถียง
“ฉันรู้ค่ะ แต่คุณก็รักเธอคนนี้ ด้วยเหมือนกัน”

ผู้หญิงคนนั้นที่ภรรยา อยากให้ผมไปหา คือ

แม่ของผมเอง ซึ่งเป็นหม้ายมา 19 ปี แล้ว
เนื่องจากงานที่รัดตัวและต้องดูแลลูกๆ
ทำให้ผมไปเยี่ยมแม่เพียงบางครั้งบางคราวเท่านั้น
วันที่ผมโทรไปหาแม่เพื่อชวนท่านออกไปทานข้าวเย็นและดูหนัง
แม่ถาม ว่า “มีอะไรหรือ? ลูกสบายดีรึ เปล่า? ”

แม่ผมเป็นผู้หญิงประเภทที่คิด ว่าการที่คนโทรมาหากลางดึก
หรือเชิญอย่างกระทันหัน หมายความว่ามีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้น

ผมตอบแม่ว่า “ผมว่าดีออกถ้าเราได้ใช้เวลากันตามลำพัง สองคนแม่ลูกบ้าง”
แม่นิ่งคิดไปครู่ หนึ่ง แล้วตอบว่า ” แม่ยินดีมากเลย จ้ะ ”

เย็นวันศุกร์หลังเลิกงาน ผมขับรถ ไปรับแม่ที่บ้าน ผมรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
เมื่อผมไปถึงบ้านแม่ ผมก็สังเกตได้ว่า แม่เองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน
แม่สวมเสื้อโค้ทนั่งรอผมอยู่ในบ้านเรียบร้อยแล้ว

แม่ม้วนผมแล้วสวมชุดที่แม่ใส่ในวันฉลองครบรอบการแต่งงานครั้งสุดท้าย
พลางยิ้มรับผมด้วยใบหน้าที่แจ่มใสราวกับทูตสวรรค์
“แม่บอกเพื่อนๆว่าแม่จะออกไป เที่ยวกับลูกชายพวกเขาประทับใจกันใหญ่ ”

แม่พูดขณะที่กำลังก้าวขึ้นรถ “พวกเขารอฟังแทบไม่ไหวเลย”

เราไปภัตตาคารที่ถึงแม้จะไม่หรูหรา แต่ก็ดีเยี่ยมและบรรยากาศก็อบอุ่นสบายๆ มากๆ
แม่ควงแขนผมเดินราวกับว่าเป็น สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง
หลังจากที่เรานั่งลงเรียบร้อยแล้ว ผมต้องเป็นฝ่ายอ่านเมนูอาหาร
เพราะสายตาของแม่อ่านได้เพียงตัวหนังสือตัวใหญ่ๆเท่านั้น

เมื่อผมอ่าน เมนูอองเทรไปได้เพียงครึ่ง ผมเงยขึ้น
มองเห็นแม่กำลังมองดูผมอยู่ด้วยรอยยิ้มระลึกถึงความหลัง
“ตอนที่ลูกยังเล็กนั้น แม่ต้องเป็นคนอ่านเมนูให้ลูกฟัง” แม่ว่า
“งั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่ผมจะผลัดเวรให้แม่นั่งฟังสบายๆบ้าง” ผมตอบ

ในระหว่างมื้ออาหารนั้น
เราคุยกันอย่างถูกคอ-ไม่ใช่เรื่องราวพิเศษอะไร-เพียงแต่สลับกันถามว่าชีวิตของเรา
เป็นยังไง ทำอะไรที่ไหนมาบ้าง เราคุยกันสนุกมากจนไปดูหนังไม่ทัน

เมื่อผมไปส่งแม่ที่บ้าน แม่พูด ว่า
“แล้วแม่จะออกไปเที่ยวกับลูกอีกนะ แต่คราวนี้ลูกต้องยอม ให้แม่เป็นเจ้าภาพนะจ๊ะ”
ผมตอบ ตกลง

“ดินเน่อร์เป็นยังไงบ้าง?” ภรรยาถามเมื่อผมกลับถึงบ้าน
“ดีเยี่ยมกว่าที่ผมคิดไว้มากเลย” ผมตอบ

ไม่กี่วันต่อมา
แม่ผมเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน
มันเกิดขึ้นกระทันหันมากจนผมช่วยอะไรไม่ทันเลย

หลายวันต่อมา
ผมได้รับจดหมายพร้อมใบเสร็จจากภัตตาคารที่ผมกับแม่เคยไป
มีโน๊ตเล็กๆแนบมาด้วย ว่า

“แม่จ่ายค่าอาหารชุดนี้เรียบร้อยแล้ว แม่รู้อยู่แล้วว่าแม่คงไปไม่ได้
แต่อย่างไรก็ตามแม่ก็จ่ายสำหรับสองคน คือลูกกับภรรยา
ลูกคงเดาไม่ถูกหรอกว่าวันนั้นมีความหมายต่อ แม่มากแค่ไหน
รักลูกจ้ะ ”

วินาทีนั้น ผมเข้าใจถึงความสำคัญของการกล่าวคำว่า ” รัก” ต่อคนที่เรารัก

ในช่วงเวลาที่เค้าต้องการมัน

ไม่มีอะไรสำคัญมากไปกว่า ครอบครัวของคุณ
จงให้เวลากับพวกเค้าในเวลาที่พวกเค้าต้องการคุณ
เพราะสิ่งเหล่านี้ ไม่อาจผลัดวันประกันพรุ่งได้

บางคนบอกว่า หลังจากที่คุณคลอดบุตรแล้วต้องใช้เวลาราว 6 สัปดาห์จึงจะคืนสู่สภาพเดิม
คนนั้นไม่รู้ว่าหลังจากที่คุณได้เป็นแม่คนแล้ว ไม่มีคำว่าคนเดิมอีกต่อไป

บางคนบอกว่า คนเราเรียนรู้การเป็นแม่ได้เองตามสัญชาติญาณ
คนนั้นไม่เคยพาลูกสามขวบไปซูเปอร์มาร์เกต

บางคนบอกว่า การเป็นแม่คนนั้นน่าเบื่อ
คนนั้นไม่เคยนั่งรถที่ลูกวัยรุ่นขับหลังจากที่ได้ใบขับขี่มาหมาดๆ

บางคนบอกว่า ถ้าคุณเป็น คนดี ลูกออกมาก็จะดีเอง
คนนั้นนึกว่าเด็กคลอดออกมาพร้อมกับคู่มือการใช้และใบรับประกัน

บางคนบอกว่า แม่ที่ดีไม่ควรขึ้นเสียงกับลูก
คนนั้นไม่เคยเปิดประตูหลังบ้านออกมาทันได้เห็นลูกหวดลูกกอล์ฟ

เข้าใส่หน้าต่างครัวของเพื่อนบ้านพอดิบพอดี

บางคนบอกว่า การเป็นแม่คนนั้นไม่ต้องมีการศึกษาก็ได้
คนนั้นไม่เคยช่วยลูกประถมสี่ทำการบ้านเลข

บางคนบอกว่า แม่รักลูกคนที่ห้าไม่เท่าลูกคนแรก
คนนั้นไม่เคยมีลูกห้าคน

บางคนบอกว่า ช่วงที่ยากที่สุดของการเป็นแม่คือตอนเลี้ยงและตอนคลอด
คนนั้นไม่เคยยืนดูลูกขึ้นรถเมลไปโรงเรียนอนุบาลวันแรก
หรือขึ้นเครื่องบินไปบู๊ทแคมป์ของทหาร

บางคนบอกว่า งานของแม่นั้น หมูๆ ปิดตาสองข้างหรือมัดมือไว้ข้างหนึ่งก็ยังไหว
คนนั้นไม่เคยสอนการออกเดินขายคุ๊กกี้ให้กับเหล่ายุวนารี 7 คนที่กระจุ๊กกระจิ๊กคิกคักกันอยู่ตลอดเวลา

บางคนบอกว่า แม่เลิกกังวลได้แล้วหลังจากที่ลูกแต่งงานออกเรือนไป
คนนั้นไม่รู้ว่าการแต่งงาน คือการนำลูกชายหรือลูกสาวคนใหม่เข้ามาอยู่ในสายใยใจของแม่

บางคนบอกว่างานของแม่สิ้นสุดลง เมื่อลูกคนสุดท้ายออกจากบ้านไป
คนนั้นไม่เคยมีหลานยาย หรือ หลานย่า

บางคนบอกว่า แม่รู้ดีอยู่แล้วว่าคุณรักท่านเพราะงั้นไม่ต้องบอกท่านก็ได้
คนนั้นไม่เคยเป็นแม่ คน

ถึงทุกคนที่เป็น “แม่” และทุกคนที่มี “แม่”

รัก…เหมือนกับ Online บ้างก็ busy บ้างก็ easy

รัก…เหมือนเขียน Java Script ที่ละเอียดอ่อน ผิดแม้นิดเดียวก็ Error

รัก…เหมือนดั่ง P-II หากไม่ปรับตัวใช้ m/b แบบ Slot-One คงเข้ากับเธอไม่ได้

รัก…เหมือน “not enough memory” แม้ทำทุกอย่างเพื่อเธอ ก็ไม่เพียงพอ

รัก…เหมือน 4.5 MOD 3 หารกันไม่ได้ เพราะเราไม่เข้าใจกัน

รัก…เหมือน Compile..Error!! เธอไม่เคยเข้าใจ ไม่ตอบสนอง

รัก…เหมือน Sub-Directories มีมากมายให้ใครๆ จนฉันหา file หัวใจเธอไม่พบ

รัก…เหมือน Power Supply ที่จ่ายไปเลี้ยงหัวใจเธออย่างเพียงพอ

รัก…เหมือนกับ พัดลมระบายความร้อน ช่วยทำให้เธอเย็นสบาย คลายร้อน

รัก…เหมือน UPS แม้จะเกิดอะไร ใจฉันยังมั่นคงที่จะจ่ายไฟ เพื่อมีเวลา Save หัวใจ

รัก…เหมือนเสียง Modem ตอน connect ติด ช่างสุขใจเหมือนได้ยินเสียงเธอ

รัก…เหมือน Microsoft Windows พร้อมจะพังทลาย(เจ๊ง)โดยไม่มีวี่แววมาก่อน

รัก…เหมือน “file corrupted” อยู่ดีๆ เธอก็เปลี่ยนไป

รัก…เหมือน “A)bort R)etry I)gnore” only 3 choices จะเลิกจะฝืนหรือจะอยู่แบบซังกะตาย

รัก…เหมือน “Error 404 Objected not found” ไขว่คว้าหาตัวตนไม่ได้

รัก…เหมือน “Error 403 Access Forbidden” ถ้าไม่รู้ password ของใจเธอก็อย่าหวังซะดีกว่า

รัก…เหมือน IBM labtop (for Hi-so girls) หมดตัวก่อนที่จะได้มา

รัก…เหมือน 486dx4-100 ฉันคงให้เธอได้เพียงเท่านี้ สักวันเธอคงทิ้งฉันไปหาคนที่ดีกว่า

รัก…เหมือน If….Then….Else เธอชอบสร้างเงื่อนไงในความรักจนฉันไม่รู้จะทำเช่นไร

รัก…เหมือนกำหนด Boolean=False ดังเธอปิดใจ ไม่เปิดให้ใครคนใหม่

รัก…เหมือนดั่งหนังสือ Comp แรกๆก็ชื่นชมอยากชิดใกล้สุดท้ายก็เบื่อและถูกทอดทิ้ง

รัก…เหมือน Under Costruction!! ปีแล้วปีเล่าเธอก็ยังไม่ยอมเปลี่ยนแปลง…

รัก…เหมือนกับ Harddisk ถ้าติด Virus(HIV) คงต้อง format ใหม่ลูกเดียว

รัก…เหมือนกับจอมอนิเตอร์ ทำให้คนตาบอด (สายตาสั้น..ตาเอียง…)

รัก…เหมือน handy scanner…คงไม่สามารถสแกนหัวใจ A4 ของเธอได้

รัก…เหมือนกับ RAM ขาดไฟเลี้ยง ความจำก็ถูกลบ

รัก…เหมือนกับ software ถ้าจะเอาแบบถูกลิขสิทธิ์ ราคาก็แพงหน่อย (หรือไม่หน่อย)

รัก…เหมือนการกลิ้งเม้าส์ ต่อให้กลิ้งมากขนาดไหน ก็ไม่เคยออกนอกจอเลย (นิยามคนเจ้าชู้ อิ.อิ..)

โดนใจดีจัง ใครเป็นโปรแกรมเมอร์ คงโดนใจไม่ต่างกัน